Leo Tolstoj

Ein gong for lenge sidan: “Krig og Fred” var ein fullstendig floke av lange russiske namn, og personane hadde gjerne også kjælenamn, – og eg vart “sett ut”. Så ein dag for ikkje lenge sidan: Kanskje skal eg prøve igjen å lese “Krig og Fred”? Og denne gongen vart det ein FEBER!  Drivande forteljing med høgt spenningsnivå. Ikkje la deg skremme av dei lange namna, men stå på og du kjem i gang og du greier ikkje å stoppe.

Så låg ei anna Tolstoj-bok der: “Kosakkene”.  Teikninga ovanfor er frå omslaget. Knapt 200 små sider. Nokon har sagt at dette er den beste boka Tolstoj har skrive, –  kanskje, men i alle fall ei vakker og rå historie. Og Tolstoj er ikkje berre ein fantastisk forteljar, men han er også dokumentarisk i ein berande del av innhaldet.

Og kva no? Må eg også lese “Anna Karenina”?

Dobbel fase?

 

Kva fase er no dette? Halv – eller ein og ein halv?

Ope vatn

Søkjer til ope vatn, – og dei andre er ikkje langt borte.